ประเทศไทยตั้งอยู่ในเขตมรสุมที่มีฝนตกชุก ภูมิประเทศหลายแห่งโดยเฉพาะแถบภาคกลางมีลักษณะเป็นที่ราบลุ่มขนาดใหญ่ ประกอบกับมีแม่น้ำไหลหล่อเลี้ยงหลายสาย เมื่อมีฝนตกพื้นที่เหล่านั้นจึงเกิดน้ำท่วมอย่างถาวร กลายเป็นสังคมพืชแบบป่าบึงน้ำจืดขึ้นในลักษณะของบึงหรือทะเลสาบขนาดใหญ่ ซึ่งมีพรรณไม้น้ำนานาชนิดเติบโตอยู่ร่วมกับสัตว์ต่าง ๆ พรรณไม้น้ำที่พบในนิเวศลักษณะนี้จะแปรผันไปตามระดับความลึกของน้ำโดยบริเวณริมตลิ่งมักพบพืชจำพวก กก อ้อ หญ้าพง รูปฤาษี ฯลฯ ขึ้นปะปนกันอยู่ ถัดลงมาบริเวณน้ำตื้นจะพบจอก แหน และสาหร่ายหลายชนิด ขึ้นเป็นแพลอยต่อกันแน่น ส่วนบริเวณกลางบึงนั้นส่วนใหญ่เป็นอาณาจักรของบัวที่ชูช่ออยู่เหนือผิวน้ำ           ป่าบึงน้ำจืดที่โดดเด่นในประเทศไทยมีหลายแห่งด้วยกัน อาทิ บึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ ทะเลน้อย จังหวัดพัทลุงและทุ่งสามร้อย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นต้น
ป่าบึงน้ำจืดถือเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ (Wetland) ซึ่งช่วยรักษาความสมดุลทางธรรมชาติเอาไว้ คือเป็นแหล่งรองรับน้ำฝนปริมาณมหาศาล ช่วยลดความรุนแรงของภาวะน้ำหลาก เป็นแหล่งหลบภัย อาศัยหากินของสัตว์หลายประเภท ทั้งสัตว์เลื้อยคลาน สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกกบ เขียด ปลาน้ำจืด และนกน้ำมากมาย พืชในป่าบึงน้ำจืดยังช่วยดักตะกอนที่น้ำพัดพามาเพิ่มพูนความอุดมสมบูรณ์แก่ผืนดินทุก ๆ ปี

[เลือกรายการ] นกน้ำ บัว